Yoga zonder presteren naar perfectie

De eerste keer dat ik yoga beoefende was in Australië. De yoga werd gegeven midden in de jungle van Byron Bay. Ik was opslag verliefd op de vorm van beweging. Ik werd heel warm ontvangen, voelde me veilig en op mijn gemak. De docente straalde liefde en warmte uit. Wat mij vooral bijgebleven is dat alle patronen en aannames uit mijn verleden die ik had gevormd rondom sport van mij afvielen. Ik hoefde niet te presteren, ik hoefde alleen maar te zijn.

Als klein kind zat ik op wedstrijdzwemmen. Ik trainde zo’n 4 a 5 keer in de week. Dit was normaal in de zwemwereld. Niet omdat dat ik perse heel snel was maar er werd van je verwacht om altijd deel te nemen aan de trainingen. Ik bouwde een soort prestatie drang op. Ik moest en zal presteren, ook al was het sneller zijn dan diegene voor mij in de zwembaan tijdens een training. Begrijp me niet verkeerd, ik denk dat presteren niet per se slecht is, maar voor mij werd het een soort dwang. Ik kan wel zeggen dat ik op een leeftijd van ongeveer 12 jaar mijn schouders zwaar overbelast had gezwommen. Ik stopte daarom met wedstrijdzwemmen. Een tijd later bedacht ik om op volleybal te gaan. Hier gebeurde voor mij precies hetzelfde. Ik wou zo graag goed presteren en in het hoogste team zitten. Op de bank zitten tijdens een wedstrijd voelde voor mij als falen. Weer werd het presteren de drijfveer om te sporten in plaats van het volleyballen zelf. 

Misschien herkent iedereen zich hier wel een beetje in. Ga maar eens na bij jezelf of de drive van sporten altijd plezier is of juist prestatie. 

De prestatiedrang die ik in de jaren had opgebouwd, viel dus helemaal weg bij mijn eerste yogales. Ik denk dat dat vooral komt omdat de focus niet ligt op iets te willen of moeten bereiken. De focus wordt gelegd op het naar binnen keren. Op dat wat er in je omgaat. De buitenwereld met al zijn vormen van prestatie valt helemaal weg.Yoga is verre van het streven naar de perfecte houding en het goed doen. Het is juist voelen hoe de houding voor je lichaam aanvoelt in het moment. Mijn favoriete mantra tijdens een houding is dan ook: ‘We don’t use the body to get into a pose. We use the pose to get into the body.’ 

And you know what, wanneer prestatie naar perfectie wegvalt kom je vanzelf bij je kern, de bron, waar alles al perfect is precies zoals het is.

Laat hieronder een reactie voor me achter achter

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.